آیا تا به حال مجذوب انحناهای زیبای یک پل شده اید و وزن تاریخی را که با خود حمل می کند احساس می کنید؟ امروز ما فصل خاصی را در مهندسی پل بررسی می‌کنیم - پل خرپایی بتنی، که در میشیگان و انتاریو به‌عنوان «پل‌های گوژپشت» شناخته می‌شود.

پل های خرپایی بتنی کمان دار، که با آکوردهای بالای قوسی متمایزشان شبیه کوهان شتر مشخص می شود، نقطه عطف مهمی در زیرساخت های اوایل قرن بیستم است. این طرح توسط CV Dewart، اولین مهندس حرفه ای پل میشیگان، با طول های 50 تا 90 فوت استاندارد شد.

ساختار افتتاحیه در سال 1922 بر فراز رودخانه Raisin در Tecumseh، میشیگان تکمیل شد، که نشان دهنده آغاز دوران پل "گوژپشت" است که ده ها گذرگاه مشابه در سراسر منطقه دریاچه های بزرگ ساخته شده است.

• طراحی قوسی:ظاهر گوژپشت مشخص ناشی از آکوردهای خمیده بالایی است که به طور موثر بارها را به تکیه گاه ها تقسیم می کند.
• بتن مسلح:آرماتورهای فولادی استحکام کششی ایجاد می‌کنند در حالی که بتن در برابر خوردگی محافظت می‌کند
• ساخت و ساز استاندارد:ابعاد از پیش تعیین شده باعث تسریع تولید و کاهش هزینه ها شد
• تکنیک های ساده شده:ریخته‌گری در محل با استفاده از قالب‌های چوبی، ساخت و ساز را برای آن دوران قابل دسترسی ساخت

فراتر از هدف عملکردی خود، این پل ها به سنگ محک فرهنگی تبدیل شدند که نشان دهنده توسعه زیرساخت های اولیه خودرو هستند. چندین نمونه باقی مانده در حال حاضر به عنوان نشانه های تاریخی و جاذبه های توریستی عمل می کنند.

طبق سوابق سال 2012، میشیگان چندین پل خرپایی قابل توجه کمان را حفظ کرده است، از جمله:

• US 12 – St. پل رودخانه جوزف (Mottville) - طولانی ترین پل با 270 فوت
• 23 مایل جاده – پل رودخانه کالامازو
• جاده لینکلن – پل رودخانه پاین
• خیابان ورنیه – پل سوان کریک

نگهداری از این بناهای تاریخی نیازمند رویکردهای تخصصی است:

• ارزیابی های ساختاری منظم برای شناسایی خرابی
• تعمیرات هدفمند برای رفع ریزش بتن و خوردگی میلگرد
• استراتژی‌های استفاده مجدد تطبیقی ​​که حفظ و عملکرد را متعادل می‌کند

در حالی که دیگر یک نوع پل اصلی نیست، طرح‌های خرپایی کمان همچنان به مهندسی مدرن از طریق:

• اصول توزیع بار اعمال شده در پل های قوسی معاصر
• بینش علم مواد از عملکرد بتن صد ساله
• درس هایی برای متعادل کردن زیبایی شناسی با یکپارچگی ساختاری

این پل‌ها به‌عنوان اتصالات فیزیکی به نوآوری‌های اوایل قرن بیستم هستند و طبیعت در حال تکامل مهندسی را به ما یادآوری می‌کنند و در عین حال پیوندهای ملموس را با میراث زیرساختی ما حفظ می‌کنند.